خانه / مقالات / اگر نوشتن این قدر شگفت انگیز است، پس چه چیزی جلوی مرا می گیرد؟

اگر نوشتن این قدر شگفت انگیز است، پس چه چیزی جلوی مرا می گیرد؟

برای نویسنده نوقلم، چیزی واجب تر از غلبه بر ترس از نوشتن نیست. قصد دارم از این به بعد، به برخی از مهم ترین موانع نوشتن را معرفی کنم. این بار، از کتاب «اگر می توانید حرف بزنید، پس حتما می توانید بنویسید» این مطلب را انتخاب کرده ام. این کتاب نوشته ژول سالزمن، ترجمه فرنوش جزینی و محصول انشارات امیرکبیر است. با هم قسمت های منتخب از صفحات ۲۷ تا ۳۰ این کتاب را مرور می کنیم:

اگر نوشتن این قدر شگفت انگیز است، پس چه چیزی جلوی مرا می گیرد؟

بیماری کمال گرایی، سندرم، «باید در نخستین تلاشم، آن را در حد کمال به انجام برسانم».

می دانم، می خواهید در همان قدم اول، بهترین نتیجه را داشته باشید. اصلا بد فکری نیست، اما این را هم بدانید که هیچ وقت به این شکل نخواهد شد. این کمال گرایی زیاد، دست و پای شما را می بندد، از پشت میز فراریتان می دهد و به قدری شما را کلافه می کند که حتی قادر به نوشتن یک کلمه هم نخواهید بود.

انتخاب اول

اگر قصد دارید وقفه بزرگی در نوشتن تان به وجود آورید، بر کمال گرایی اصرار داشته باشید. اگر قصد دارید انگیزه خلاق را در خود خاموش گردانید، پس بر کمال گرایی اصرار بورزید. اگر می خواهید الباقی عمرتان را بر سر این مسئله که به اندازه کافی خوب نبوده اید خود را شکنجه دهید، پس بر کمال گرایی اصرار داشته باشید.

انتخاب دوم

بر کمال گرا نبودن، اصرار بورزید. اصرار بورزید.

«اما – اگر یک کمال گرا نیستم – نتیجه آن، کار نامطلوب و خام نخواهد بود؟» ابدا، در عوض شما را آزاد گذاشته تا ترس از شروع بر شما غالب نگردد.

بسیاری از افراد خلاق، معمولا با این تفکر که از همان ابتدا «کامل کار کنند»، این درس مهم را فراگرفتند، تا اینکه یک روز به یکباره به خود آمدند که: «من تازه این کار را شروع کرده ام. چرا باید از خود انتظار کامل بودن داشته باشم؟! دیگر چنین انتظار نابجایی از خود ندارم…

این عبارت (پیشرفت، نه کمال) را برای نخستین بار روی پیراهن یک دوست دیدم… این شعار را قاب و بالای میز کارم نصب کردم و جالب اینکه این عبارت کوتاه، حداقل روزی یک بار، زندگی مرا نجات داده است. این عبارت دائم به من یادآوری می کند که برای رسیدن به کمال، حتی تلاش هم نکنم. چون هر چه بیشتر تلاش کنم، کمتر به آن دست می یابم. در عوض مروری کلی بر عملکرد خود داشته باشم و از خود بپرسم: «آیا کارم نسبت به قبل بهتر شده؟ آیا نسبت به یک ساعت پیش از وحشتناکی اش کاسته شده؟ اگر این گونه است، می دانم پیشرفت داشته ام – حتی اگر فرسنگها از کمال فاصله داشته باشم.»

به یاد داشته باشید: هیچ کس قادر نخواهد بود این کار را در کامل ترین شکل خود به انجام برساند. شما هم نمی توانید. من هم نمی توانم. اصلا نمی خواهم.

«کمال خواهی»، غایت آرزوی بشر است. این آرزو بسادگی در جهان به دست نخواهد آمد… اگر شما موجودی کمال خواهید، مطمئن باشید که به هر کاری رو آورید، بازنده اید.

دیوید برنز

اینستاگرام آموزشی نوقلم

کانال نوقلم؛ مخصوص نشر و نقد نوشته‌های شما

اگر نوقلم هستید، نوشتن را از اینجا شروع کنید.

درباره‌ی سعید تارم

همچنین ببینید

چرا نویسنده‌ها کودک درون خود را زندانی می‌کنند؟

همان طور که پیش از این وعده داده بودم، قصد دارم تا درباره فرایند نوشتن …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *