خانه / مقالات / چگونه بر اهمال کاری در نوشتن غلبه کنم؟

چگونه بر اهمال کاری در نوشتن غلبه کنم؟

ابتدا اهمال کاری را بشناسید.

اهمال کاری به معنای طفره رفتن از انجام کاری است. وقتی به اهمال کاری دچار می شوید، به دلیل ناتوانی یا عدم تمایل، از نوشتن کناره گیری می کنید. برای مثال از جای خود بر می خیزید و قدم می زنید، به شبکه های اجتماعی سرک می کشید، وبگردی می کنید، تلویزیون می بینید و …

اهمال کاری باعث هدر رفت زمان و انرژی می شود بی آنکه ثمره ای برای تان داشته باشد. زمانی اهمال کاری می کنید که یا توانایی انجام کاری را ندارید یا به هر دلیل دوست ندارید آن کار را انجام دهید.

 

اهمال کاری را بپذیرید.

تا زمانی که متوجه نباشید دارید اهمال کاری می کنید، یا تا وقتی که به آن اقرار نکنید، نمی توانید آن را کنترل و مدیریت کنید. غوطه ور شدن در اهمال کاری، از عزت نفس تان خواهد کاست. آنگاه با گذشت زمان شدیدا احساس ناتوانی می کنید. در این حال، جسارت روبرو شدن با نوشتن را از دست داده، مبتلا به خشکی قلم یا ترس از صفحه سفید می شوید. انگار از نوشتن غولی ساخته اید که رویارویی با آن به این سادگی ممکن نیست.

 

عوامل حواس پرتی را از خود دور کنید.

برای مقابله با اهمال کاری، می بایست عوامل بر هم زننده تمرکز را از خود دور کرد. بهترین و مهم ترین کار خلوت کردن است. هر جا که هستید، هر طور که می نویسید، تلفن و موبایل را دور از خود قرار دهید، یا آن را خاموش کنید و یا روی حالت سکوت بگذارید. بنر (=notification) ایمیل یا شبکه های اجتماعی تان را غیر فعال کنید.

از عبور و مرور دیگران پرهیز کنید. تلویزیون را خاموش کنید. افکار مزاحم را یادداشت کنید. برای هر کدام یک یا دو خط راه حل یا یادداشت امیدبخش و کاربردی بنویسید. در یک کلام، خلوت شخصی خود را بسازید.

 

از کارهای ساده تر آغاز کنید.

در قدم بعد، با پرهیز از عوامل حواس پرتی، متن خود را به قطعات کوچکتر تقسیم کنید؛ به بیان دیگر، کلیت و تمامیت نوشته خود را بشکنید. آنگاه سعی کنید در یک سلسله مراتب، آنها را از کوچک به بزرگتر انجام دهید.

مثلا اگر می خواهید یک یادداشت دو صفحه ای بنویسید، سعی کنید اطلاعات خود را بی انضباط روی کاغذ بریزید، آنگاه بند به بند متن خود را کامل کنید. مهم نوشتن اولین کلمات است. به دو صفحه فکر نکنید. کلمه به کلمه جلو بروید. به این فکر کنید که دارید متن خود را کامل و کامل تر می کنید. به جای در نظر گرفتن دو صفحه، به این فکر کنید که دارید از ابتدای متن فاصله گرفته، به انتهای آن نزدیک می شوید. در حین نوشتن، یک عنوان موقت برای متن خود انتخاب نمایید. هر جا را که چیزی به ذهن تان نمی رسد، با نوشتن یک یا چند عبارت یادآور، رها کنید و به قسمت بعد بروید.

 

حین نوشتن توقف و بازنویسی نکنید.

هر چه سرعت شما در نوشتن متن بیشتر باشد، احتمال اهمال کاری کمتر می شود. وقفه میان فرایند نوشتن، ممکن است به دلیل وسواس یا شاید به دلیل کمبود اطلاعات و یا خشکی قلم باشد. مطمئن باشید شما پس از نگارش نسخه اول، فرصت دارید غلط های املایی و انشایی را کشف و تصحیح کنید. می توانید لغات، عبارات و ترتیب بندها را تغییر دهید. می توانید چیزهایی را حذف و چیزهایی را اضافه کنید. فرصت دارید نوع لحن و بیان خود را اصلاح کنید. می توانید با تحقیق و مطالعه بیشتر، پایه های منطقی متن خود را استوارتر سازید؛ اما در حین فرایند نوشتن نمی بایست توقف کنید. این مکث، موجب قطع جریان واژه ها می شود؛ جریانی که دیگر به این سادگی ممکن است جاری نشود.

 

از کمال گرایی پرهیز کنید.

کمال گرایی یعنی بخواهید بهترین متن را در اولین مرتبه بنویسید. چنین چیزی عملا ناممکن است. این استانداردهای غیرمعقول و محقق ناشدنی کمر قلم شما را می شکند. صحیح آن است که متن را مرحله به مرحله کامل تر کنید. نمی شود از گرد راه رسید و پا را بر پله آخر نردبان گذاشت. برای غلبه بر کمال گرایی، سعی کنید بدترین متن ممکن را بنویسید. شما می توانید این متن را پاره کنید یا به طریق دیگر از بین ببرید. اما مهم آن است که چیزی نوشته اید. بدنوشتن و دور ریختن بهتر از ننوشتن و درمانده شدن است. این یکی از بهترین تمرین های غلبه بر ترس از نوشتن است.

 

رونویسی کنید.

اگر چیزی به ذهن تان نمی رسد، یکی از آثار دوست داشتنی خود را انتخاب کنید و از روی آن بنویسید. این کار علاوه بر گرم کردن دست تان، باعث می شود سر جایتان بنشینید و به عوامل حواس پرتی نه بگویید. در ضمن، دوباره نوشتن یک متن دوست داشتنی، به نویسنده احساس قدرت و شکوهمندی می دهد. اگر حین نوشتن، متن را با صدای بلند بخوانید، این تمرین تاثیر بیشتر و ثمره مفید تری برای تان خواهد داشت.

 

از یک دوست کمک بگیرید.

اگر همه این کارها را کردید و نتیجه نگرفتید، یا اصلا نتوانستید انجام دهید، از یک دوست کمک بگیرید؛ دوستی که خود نویسنده یا دست کم اهل مطالعه و دوستدار قلم باشد. به عبارتی، خود را در شرایط کنترل قرار دهید. در حضور او و با هماهنگی و نظارت او بنویسید. به او قول بدهید که مثلا یک صفحه باید بنویسید، یا از او بخواهید که شما را ملزم به نوشتن کند، و یا قرار بگذارید که بعد از نوشتن فلان کار را با هم انجام دهید.

درباره‌ی admin

همچنین ببینید

اگر نوشتن این قدر شگفت انگیز است، پس چه چیزی جلوی مرا می گیرد؟

برای نویسنده نوقلم، چیزی واجب تر از غلبه بر ترس از نوشتن نیست. قصد دارم …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *