خانه / مقالات / چگونه نوشته های خود را نقد کنم؟

چگونه نوشته های خود را نقد کنم؟

این متن را از کتاب «خطاهای رایج نویسندگان و راه های اجتناب از آنها» انتخاب کرده ام. این کتاب نوشته جک ام. بیکام، ترجمه فرنوش جزینی و محصول انتشارات امیرکبیر است. با هم قسمتهایی از صفحات ۱۶۱ تا ۱۶۷ این کتاب را مرور می کنیم:

«یکی از مشکل ترین اصولی که یک نویسنده می بایستی فراگیرد، این است که چگونه باید کار خود را نقد کند. یک انتقاد سازنده، نه انتقادی که موجبات تخریب او را به عنوان یک نویسنده فراهم آورد. اگر نویسنده ای نداند که چگونه باید از کار خود انتقاد کند، نه تنها پیشرفتی در کارش حاصل نشده، بلکه ترس به وجود آماده از همین انتقادهای بیجا، خود به نوعی موجبات شکست او را در کار فراهم می سازد.

درست است که باید به کارتان همواره با دیدی انتقادی بنگرید و همیشه سعی در اصلاح عیوب خود داشته باشید، اما از سویی دیگر نیز باید از خطراتی که در زیاده روی در این کار وجود دارد، به خوبی مطلع باشید تا مبادا این عیب جویی ها شما را از هدف اصلی دوره کرده و در پیشرفت کار شما نتیجه عکس بگذارد…

هر نویسنده ای معمولا نگران این قضیه است که آیا خواننده او را آدمی احمق فرض می کند یا نه. چرا که اگر نوشته معنا و مفهومی نداشته باشد، این نویسنده آن است که زیر سوال می رود و ارزش و اعتبار او به عنوان یک نویسنده، خدشه دار شده و موجبات تمسخر دیگران را فراهم می سازد…

هنگامی که نسخه ابتدایی کار را می نویسید. در این مرحله شما حق انتقاد از کار را ندارید. شما به عنوان یک نویسنده وظیفه دارید که اثر تازه ای بیافرینید. هر حرف و کلامی در این حیطه که «این معنا و مفهوم ندارد» اصلا صحیح نیست چرا که موجب کور شدن خلاقیت شما می شود. اگر هنگام نوشتن نسخه اولیه کار، چنین افکاری به ذهن شما رسید، باید هر چه سریع تر آن را از ذهن دور ساخته و به کار خود ادامه دهید…

این را مطمئن باشید که حتی شکسپیر هم خیلی چیزهای بی معنی می نوشت. بله، شکسپیر. نوشته شما اگر واقعا همانگونه که مدعی هستید بی معنا باشد، دنیا که به آخر نمی رسد. این را هم بدانید اگر کارتان فقط نوشتن است، اولین وظیفه ای که دارید این است که به دنبال تخیلات و جریان سیال ذهن خود باشید که جایگاه آن در نیمکره راست مغز شماست. اگر چیزی که از ذهن شما تراوش می کند و بر روی صفحه کاغذ حک می شود واقعا بی معنی است، می توانید در زمان تجدید نظر و بازبینی آن را اصلاح نمایید…

طراحی، نوشتن، سپس اصلاح و تجدید نظر. این سه مرحله را تا جایی که برایتان امکان دارد از یکدیگر جدا نگه دارید. در طی هر کدام از این مراحل، ابدا کار خود را نقد نکنید…

در پایان، تنها کاری که باید انجام دهید این است که از کار خود عیب جویی کنید – اما نه در ابتدا – در انتهای کار و آن هم منصفانه و هر گونه نقد و بررسی و اظهار نظر در ابتدای کار را فراموش کنید.»

در تکمیل صحبت های این نویسنده باید اضافه کرد که ابتدا می بایست بدون هیچ قید و بندی نوشت. هیچ چیزی نباید مانع نگارش نسخه اول متن شما شود. تنها باید با برون ریزی ذهنی، بی وقفه تا جایی که توان دارید بنویسید. بعد می بایست متن خود را یک یا چند روز بایگانی کنید و به آن سر نزنید. حتی سعی کنید که به آن فکر هم نکنید. بعد از گذشت چند روز، با فروکش کردن تب نوشتن، متن خود را بازخوانی کنید. بعد سعی کنید مرحله به مرحله اصلاحات لازم را انجام دهید و هر بار یک قدم به سمت کامل کردن متن خود پیش بروید. دقت داشته باشید که هدف پیشرفت است نه نوشتن بهترین متن در اولین تلاش.

درباره‌ی admin

همچنین ببینید

اگر نوشتن این قدر شگفت انگیز است، پس چه چیزی جلوی مرا می گیرد؟

برای نویسنده نوقلم، چیزی واجب تر از غلبه بر ترس از نوشتن نیست. قصد دارم …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *